Jednym z NAJSTARSZYCH ZNALEZISK GEOGRAFICZNYCH z zakresu kartografii, pochodzącym z trzeciego tysiąclecia przed naszą erą (około 2200–2500 r. p.n.e) jest mapa wykonana na tabliczce glinianej, znaleziona w wykopaliskach miasta Ga–Sur w Mezopotamii (przedstawiała ona mały fragment terenu).

Znane osoby, które miały związek z geografią:
- HOMER w VIII wieku p.n.e. mówił, że świat jest płaską tarczą oblaną wodami szerokiej rzeki lub oceanu.
- PITAGORAS w VI wieku p.n.e (założyciel tzw. szkoły pitagorejskiej) wysunął hipotezę o kulistym kształcie Ziemi.
- HERODOT – V w p.n.e. twórca geografii historycznej. Autor licznych opisów podróży, jak też materiałów historycznych, etnograficznych i geograficznych.
- ARYSTOTELES podał dowody na kulistość Ziemi w IV wieku p.n.e. (cień naszej planety na tarczy Księżyca, znikanie i pojawianie się gwiazd).
- ARYSTARCH Z SAMOS, wybitny astronom i matematyk grecki (aleksandryjski) był w III w p.n.e. prekursorem heliocentrycznej teorii budowy świata. Uważał, że Ziemia obraca się wokół Słońca, będącego centrum świata, a występowanie dnia i nocy związane jest z obrotem Ziemi dookoła własnej osi, oraz że Słońce z Ziemią i planetami znajdują się w środku nieruchomej sfery gwiazd stałych.
- ERATOSTENES Z CYRENY w III w p.n.e. (wybitny astronom i geograf) dokonał pierwszych pomiarów Ziemi Wprowadził on także termin „Geografia”.
- KLAUDIUSZ PTOLEMEUSZ, grek żyjący w II w. naszej ery opracował teorię geocentryczną
W tym czasie znajomość świata przez Europejczyków ograniczała się, oprócz własnego kontynentu, do zachodniej i południowej Azji i północnej Afryki. Do wyjątków należą wyprawy WIKINGÓW, którzy dopłynęli do Grenlandii i Labradoru (IX–X w.) oraz podróże MARCO POLO w latach 1271–1295 na Daleki Wschód (do Chin).
Odrodzenie nauk geograficznych nastąpiło w OKRESIE WIELKICH ODKRYĆ GEOGRAFICZNYCH dzięki wyprawom:
- BARTOLOMEO DIAZ (jako pierwszy dopłynął do Przylądka Dobrej Nadziei w Afryce),
- KRZYSZTOF KOLUMB (znany jako odkrywca Ameryki. W latach 1492–1493 (będąc w służbie króla Hiszpanii) zorganizował pierwszą wyprawę w poszukiwaniu nowej, krótszej drogi morskiej do Indii.),
- VASCO DA GAMA (w latach 1497–1498 odkrył drogę morską z Hiszpanii do Indii wokół Afryki),
- FERDYNAND MAGELLAN (wspólnie z J. del Cano zorganizował wyprawę dookoła Ziemi w latach 1519–1522, udowodniając tym samym jej kulistość)
- AMERIGO VESPUCCI (za życia uznany za odkrywcę Nowego Świata. Odkrył ujście Amazonki i zbadał wybrzeże Brazylii do 6° szerokości geograficznej południowej).
- JAMES COOK (w XVIII w. stwierdził wyspowość Nowej Zelandii, stworzył kilka map tych wysp. Odkrył cieśniną między nimi (dziś jest to Cieśnina Cooka, jako pierwszy opłynął Ziemię z zachodu na wschód).
Przez długi czas przeważała jednak geografia opisowa, a próby wyjaśniania przyczynowego dotyczyły tylko nielicznych zjawisk.
- W okresie renesansu żyli i tworzyli słynni drukarze niderlandzcy: MERKATOR i ORTELIUS, którzy zasłynęli zwłaszcza w kartografii atlasowej.
System nauk geograficznych zaczął rozwijać się dopiero w połowie XIX w., dzięki pracom A. Humboldta (1769–1859) i K. Rittera (1779–1859). Zarysował się wtedy podział na geografię fizyczną i geografię społeczno–ekonomiczną, z których stopniowo wyłaniały się wyspecjalizowane dyscypliny geograficzne.
- ALEKSANDER HUMBOLDT jest on uważany za ojca nowożytnej geografii fizycznej.
- KAROL RITTER zapoczątkował rozwój geografii społeczno-ekonomicznej. Zajmował się on związkami między środowiskiem geograficznym a społeczeństwem.
Wśród znanych polaków należy wymienić:
- JAN DŁUGOSZ uważany za autora pierwszego systematycznego opisu Polski w dziele (1415–1480) Chorographia Regni Poloniae, w którym podał on ogólne informacje o bogactwach naturalnych, klimacie, wodach, glebach, rolnictwie, hodowli oraz o miastach kraju, wspomniał o górach, opisał granice ówczesnego państwa.
- STANISŁAW STASZIC (1755–1826) rozwijający wiedzę o warunkach naturalnych Polski. Był prekursorem badań terenowych, zwłaszcza w zakresie geologii (autor opracowań geologicznych).
- WINCENTY POL (1807–1872), autor wielu opracowań geograficznych, pierwszego w Polsce profesora geografii na Uniwersytecie Jagiellońskim.
- IGNACY ŁUKASIEWICZ (1822-1882) wynalazca lampy naftowej i pionier przemysłu naftowego.
- ANTONI REHMAN (1840–1912) – autor opracowań z zakresu biogeografii.
- WACŁAW NAŁKOWSKI (1852–1911) – nauczyciel, najbardziej znany reformator geografii szkolnej. Był on autorem licznych publikacji, w tym podręczników: „Zarys geografii powszechnej, rozumowej” (1887), „Zarys geografii powszechnej, poglądowej” (1895), „Wielki atlas geograficzny” (współautor, 1895–1906), „Ziemia i człowiek. Szkice i studia geograficzne” (1901), „Geografia fizyczna” (1904), „Dookoła Alp” (1904), „Zarys metodyki geografii” (1908).
Powyższe dokonania polaków miały wpływ na poglądy następnych pokoleń geografów. Na początku XX w., gdy zarysowała się już specjalizacja poszczególnych dyscyplin geograficznych, wszechstronne zainteresowania wykazywał EUGENIUSZ ROMER (1884–1954), który rozgłos zyskał szczególnie dzięki osiągnięciom w kartografii (m.in. system barw hipsometrycznych).
- ALEKSANDER WOLSZCZAN – odkrywcę pierwszych planet spoza Układu Słonecznego w 1990 r.
Dla nauk geografii przyczynili się także badacze:
- HENRYK ARCTOWSKI - badał kraje polarne,
- JAN CZEKANOWSKI – antropolog, badał środkową Afrykę,
- ALEKSANDER CZEKAŃSKI I JAN CZERSKI – geolodzy i paleontolodzy badali Syberię (góry),
- IGNACY DOMEYKO – geolog i mineralog badał Chile (nazwa góry w Andach i nazwa miasta),
- ANTONI DOBROWOLSKI – geofizyk i meteorolog badał Arktykę i Antarktydę (od niego pochodzi nazwa stacji na Antarktydzie),
- EDMUND STRZELECKI – jako geolog badał Australię (zbadał pasmo Wielkich Gór Wododziałowych i na cześć przywódcy Insurekcji Kościuszkowskiej nazwał najwyższy szczyt Górą Kościuszki).